ถึงชายป่าอันร่มรื่นน่ารื่นรมย์ใจแห่งหนึ่ง หากแต่ทว่าป่าแห่งนั้นได้ปรากฏแก่สายตาของนายสารถีประดุจป่าช้าผีดิบ นายสารถีจึงคิดว่า ตรงนี้แหละเหมาะสมจะเป็นสถานที่ฝังพระราชกุมาร จึงชะลอรถแวะลงจอดที่ข้างทาง
ทุกวันนี้ ลูกมี DMC กับองค์พระเป็นกำลังใจ จะทำงานอะไรพอมองไปที่กลางท้อง ก็เห็นองค์พระ ท่านมาเป็นกำลังใจให้ตลอด ไม่ว่าจะผัดกับข้าว หรือพูดคุยกับใคร ท่านก็ไม่หายไปไหน ทุกวันนี้กำลังใจของลูกไม่เคยตก
ลูกต้องใช้ความอดทนอยู่กับ สามีเป็นอย่างมาก เพราะสามีไม่เคยปรับตัวเข้าหาลูกเลย ซ้ำร้ายยังเอาความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และยังล้มเหลวในหน้าที่การงานอีกด้วยต้องออกจากงานอยู่บ่อยๆ จึงทำให้ค่าใช้จ่ายภายในครอบครัวตกมาเป็นหน้าที่ของลูกที่จะต้องหาเพื่อมา จุนเจือครอบครัว จนลูกคิดที่จะฆ่าตัวตายให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ลูกก็จะคิดอีกว่า “ ถ้าเราตาย ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเราต้องลำบากเป็นแน่ เมื่อคิดได้เช่นนี้ลูกจึงได้คิดว่า ต้องอยู่เพื่อลูกชายคนนี้ค่ะ ”
บทความให้กำลังใจ ตอนที่ 49 บทความให้กำลังใจ คำคมกำลังใจ ข้อความให้กำลังใจคนที่คุณรักและปรารถนาดี บทความให้กำลังใจกลอนให้กำลังใจเป็นกำลังใจในการดำเนินชีวิต กลอนให้กำลังใจ มีทั้งรูปภาพและข้อความให้กำลังใจ ที่นี่
บทความให้กำลังใจ ตอนที่ 41 บทความให้กำลังใจ คำคมกำลังใจ ข้อความให้กำลังใจคนที่คุณรักและปรารถนาดี บทความให้กำลังใจกลอนให้กำลังใจเป็นกำลังใจในการดำเนินชีวิต กลอนให้กำลังใจ มีทั้งรูปภาพและข้อความให้กำลังใจ ที่นี่
ลูกชื่อ กัลฯอรสา ศรีวสุธา เจ้าค่ะ ลูกรู้จักวัดพระธรรมกายมาตั้งแต่ประมาณ ปี พ.ศ. 2523 ค่ะ ( 34 ปี) โดยมีเทพบุตรข้างกายเป็นกัลยาณมิตร ตอนมาวัดครั้งแรกรู้สึกประทับใจเรื่องความสะอาดของวัด และชอบคำสอนที่เขียนอยู่บนป้ายในวัดว่า “สันติสุขจะเกิดขึ้น เมื่อทุกท่านเข้าถึงพระธรรมกาย” เวลาลูกมาวัดพระธรรมกายทีไรจะรู้สึกสบายใจทุกครั้งเลยค่ะ
การมาวัดพระธรรมกายของดิฉันครั้งนี้ ได้กระตุ้นให้ดิฉันกล้าเผชิญกับความลำบากในการปกป้อง เมสไซย์นัค และสถานที่ทางพระพุทธศาสนาอื่นๆ ดิฉันมีความหวังว่า การสนับสนุนของหลวงพ่อและชาวพุทธทั่วโลก จะช่วยให้เรื่องนี้เป็นจริง เพื่อประโยชน์สุขของมวลมนุษยชาติบนโลกใบนี้
สิ่งที่ทำให้แม่ทุกข์ใจมากที่สุดก็คือลูก ซึ่งก็จริงค่ะ เพราะเมื่อปีที่ผ่านมา คือปี 2554 ลูกทุกข์ระทมเหลือเกิน เพราะลูกสาวคนโตของลูก ที่ชื่อ วรางคณา ป่วยจนเกือบไม่รอดชีวิต
