ความเห็น-ความรู้สึกของพระเถรานุเถระ เนื่องในวันคุ้มครองโลก
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..นานมา กว่า 16 ปี..เป็นช่วงที่ลูกต้องเข้ารับการเจาะน้ำไขสันหลังที่ รพ.ศิริราช พร้อมกับเด็กสาววัยรุ่นคนหนึ่ง ชื่อ พัชราภรณ์ พูนพุ่ม หรือ อ๊อฟ ....ซึ่งมีอาการรุนแรงเข้าขั้นโคม่า จะไม่ให้เรียกว่าโคม่าได้อย่างไรล่ะคะ ก็อ๊อฟเล่นนอนสลบหมดสติไม่กระดุกกระดิกเลยมาเกือบ 4 เดือนแล้ว
วันหนึ่ง พระภิกษุผู้เป็นบุตรเศรษฐีได้ข่าวจากเพื่อนภิกษุอาคันตุกะว่า โยมพ่อโยมแม่ของท่านกำลังลำบากต้องขอทานเขากิน ท่านรู้สึกสงสารขึ้นมาอย่างจับใจ ประกอบกับช่วงนั้นท่านรู้สึกท้อแท้เพราะผลการปฏิบัติธรรมที่ไม่ก้าวหน้า จึงคิดอยากสึกออกไปเป็นคฤหัสถ์ เพื่อเลี้ยงดูมารดาบิดา
ปัจจุบันใจของลูกเย็นค่ะ ไม่โมโหใคร แต่ก่อนใครพูดอะไรที่ไม่สบอารมณ์ ก็ศอกกลับทันที ถ้าซ้ายมาก็ขวาไป แต่เดี๋ยวนี้มีอะไรก็ยิ้มกลับ รู้จักให้อภัย ถ้ามีอะไรที่พูดแรงไป ก็ยอมขอโทษ หรือบางครั้ง เจอหัวหน้าบ่นมากๆ ลูกก็จะภาวนา “สัมมา อะระหัง” ถ้าชักจะเกิดความโกรธก็มีจุดสกัด โดยนึกถึงมหาปูชนียาจารย์และเอาใจเข้ากลาง อารมณ์โกรธก็หายในทันที ความจำในวัยนี้ก็ยังเยี่ยม ใครๆก็รุมรัก แถมงานก็เปี่ยมประสิทธิภาพ
