มาอยู่วัดปากน้ำ ทำวิชชากับหลวงพ่อ ยายไม่ได้หนีไปไหนเลย คนอื่นเขากลับบ้านบ้าง เดี๋ยวไปโน่น ไปนี่บ้าง แต่ยายห่วงธรรมะ รักธรรมะ
มหาเถรสมาคมห่วงคนไทยนับถือพุทธตามบรรพบุรุษ แต่ไม่ปฎิบัติจริง วอนทุกฝ่ายช่วยกันแก้ไข
น้องสาวของลูกได้รู้ว่าในความสูญเสียนั้น ยังมีความงดงามที่ซุกซ่อนอยู่ นั่นคือ ความรัก ความห่วงใย ความปรารถนาดีที่พี่ชายได้มีให้กับเธอ
ด้วยความที่คุณพ่อของลูกยังมีความรักความผูกพันในตัวคุณแม่ของลูกอยู่ จึงส่งผลทำให้ท่านไม่สามารถไปบังเกิดเป็นชาวสวรรค์ที่สูงกว่านี้ได้
แม้รู้ทัน ก็นิ่งเสีย ยายนี่นะ เหมือนมีญาณอยู่อย่างหนึ่ง ถึงยายจะไม่รู้หนังสือ แต่ยายรู้เรื่องคน แล้วก็ทันคน แต่ยายไม่อยากพูด ถ้าไม่ทันคน
สะสมบุญ การมาวัดวันหนึ่ง ก็ได้บุญไปช่วงหนึ่ง ถ้าไม่มา ก็ไม่ได้ ถ้ามาแล้ว ก็ได้บุญ บุญจะสะสมทับทวี เหมือนกับเก็บออมสิน
เหมือนหุ่นเชิด ยายนึกถึงความตาย จึงได้ทอดกฐิน ทอดผ้าป่า ยายคิดว่า เวลามันไม่รอ เดี๋ยววัน เดี๋ยวคืน เดี๋ยวพรุ่ง ไม่รู้จะตายเมื่อไร ยายรีบๆ ทำไว้ เป็นบุญติดตัวไป
จงเป็นใหญ่ด้วยบุญ คนเราจะทำอะไร ต้องนึกถึงฐานะตัวเอง ดูบุญของตัวเอง ต้องดูทุนเก่าที่เราทำมา จะทำอะไรอย่าให้เกินฐานะ ทำให้พอเหมาะพอสมกัน จึงจะควร
ยายทำเพื่อตัวเอง และเพื่อคนหมู่มากด้วย เราเกิดมา ควรทำประโยชน์สักอย่างหนึ่ง
เรื่องบางเรื่องที่ไม่เป็นสาระ เช่น เรื่องกาม ยายไม่เคยพูดเลย และอายที่จะพูดด้วย ยิ่งเมื่อยายเป็นสาวยิ่งอายมาก มาเดี๋ยวนี้ยายแก่มากแล้ว บางเรื่องจึงกล้าพูด
